Tuesday, 27 November 2007

ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΗ ΒΕΡΟΙΑ


Τα εκθέματα του Μουσείου Εκπαίδευσης θα μπορούσαν να περιληφθούν σε μια έκθεση με γενικό τίτλο "Εις μνήμην", για να θυμηθούν οι παλιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι

Από το αρχαίο αγγείο που απεικονίζει τον μαθητή και τον δάσκαλο την ώρα της διδασκαλίας ως τη σημερινή τάξη με τους κάθε είδους πίνακές της και τα θρανία της, από τις κηρωμένες πινακίδες και τα λευκώματα, τα τετράδια και τα στύλο (στυλό τα λέμε σήμερα), τις περγαμηνές και τους παπύρους έως τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, μπορεί να θαυμάσει ο επισκέπτης του Μουσείου Εκπαίδευσης που στεγάζεται στο χώρο του Πανεπιστημίου Βέροιας στην περιοχή Βαρβάρες

Της Μαρίας Καραούλη

Θα δει ακόμη τις πινακίδες πάνω στις οποίες οι μαθητές έκλιναν ονόματα ή έκαναν πρόχειρες αριθμητικές πράξεις ή έγραφαν τις "τιμωρίες" τους, το Οκτωήχι και το Ψαλτήρι (αναγνωστικά και αλφαβητάρια της τουρκοκρατίας) αλλά και τα σημερινά σχολικά εγχειρίδια... όλα αυτά και άλλα αναρίθμητα ενθυμήματα του ελληνικού σχολειού και της εκπαίδευσης που φιλοξενούνται στον εκθεσιακό χώρο. Τα εκθέματα του μουσείου θα μπορούσαν να περιληφθούν σε μια έκθεση με γενικό τίτλο "Εις μνήμην", για να θυμηθούν οι παλιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι.

ΤΟ ΞΥΛΟ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ... ΠΟΜΠΗΙΑ

Είναι συγκλονιστική η τοιχογραφία στην Πομπηία που εικονίζει μαθητή να τιμωρείται με ραβδισμούς, ενώ δύο συμμαθητές του τον κρατούν από τα χέρια και τα πόδια (η σκηνή παραπέμπει στον μίμο του Ηρώνδα, "Διδάσκαλος", 3ος αι. π.χ.) έως τα σύνεργα του παπ-Αντριά (βέργες, φέλεκας/φάλαγγγας, σουβλιά, νεκροκεφαλές) που αφηγείται-περιγράφει ο Χρήστος Χρηστοβασίλης στο βιβλίο του "Διηγήματα του Μικρού Σκολειού".

Στο μουσείο δεν παρουσιάζεται μόνο η αναδρομή στο παρελθόν της εκπαίδευσης και της παιδείας, για να δείξει απλώς πώς εξελίχθηκαν - εξελίσσονται τα σχολικά μας πράγματα, αλλά αποτελεί συγχρόνως κέντρο μελέτης των εκπαιδευτικών μας προβλημάτων σε συνάφεια με τα αντίστοιχα κοινωνικά και τις ποικίλες μορφές της ζωής που τα εκκολάπτουν και τα γεννούν. Έτσι τουλάχιστον το σκέφτηκε και το υλοποίησε με τη συνδρομή του δήμου Βέροιας μια ομάδα πανεπιστημιακών δασκάλων, που την αποτελούν ο πρώην πρύτανης Γιάννης Αντωνόπουλος, ο κοσμήτορας της Πολυτεχνικής σχολής ΑΠΘ Δημήτρης Τολίκας, ο πρόεδρος του τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας και Ανάπτυξης ΑΠΘ Νικόλαος Ροδολάκης, ο πρώην κοσμήτορας της Παιδαγωγικής σχολής ΑΠΘ Γεώργιος Τσιάκαλος και ο πρώην πρόεδρος του Παιδαγωγικού τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Βαγγέλης Κουμαράς. Επικεφαλής, εμπνευστής και πρόεδρος του μουσείου είναι ο ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ Χρίστος Τσολάκης.

Πρόκειται για ένα μουσείο ζωντανό, δυναμικό, το οποίο, παράλληλα με τη διάσωση, τη συλλογή, τη συντήρηση και την προβολή των σχολικών ειδών, προωθεί την έρευνα και τη μελέτη, αποτελεί κέντρο έκδοσης μελετών - βιβλίων και κέντρο επανέκδοσης παλαιών σχολικών εγχειριδίων (αλφαβηταρίων, αναγνωστικών κτλ.), διαλέγεται με το εκπαιδευτικό παρελθόν του ανθρώπου.

Οι άνθρωποι που έστησαν το μουσείο σε συνεργασία με το δήμο Βέροιας είχαν στο μυαλό τους ένα πνευματικό κέντρο, όπου οι επισκέπτες και οι ερευνητές θα μαθαίνουν από το χθες και θα προχωρούν στο αύριο.

8.000 ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Το μουσείο λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 2006. Όπως δήλωσε στη "ΜτΚ" ο αντιδήμαρχος Παιδείας και Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων Βέροιας Αστέριος Παπαστεργίου, "το έχουν επισκεφτεί έως σήμερα περίπου 8.000 άτομα όλων των ηλικιών". Το κόστος για τη δημιουργία του μουσείου ανήλθε σε περίπου 400.000 ευρώ, χρήματα που εξασφαλίστηκαν από το πρόγραμμα "Θησέας". Το μουσείο είναι ανοιχτό όλες τις ημέρες της εβδομάδας, από τις 8.30 π.μ. έως τις 2 μ.μ., και οι επισκέπτες μπορούν να μάθουν για τα εκθέματά του από τον ξεναγό που βρίσκεται εκεί καθημερινά.

Η ΕΓΝΑΤΙΑ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

Το μουσείο στεγάζεται σε ένα από τα κτίρια του πρώην στρατοπέδου της Βαρβάρας, το οποίο ο δήμος ανακαίνισε και στη συνέχεια παραχώρησε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, για να στεγαστεί η πανεπιστημιακή σχολή της Βέροιας. Ο χώρος βρίσκεται σε περίοπτη θέση. Κατάφυτος από πεύκα σκαρφαλώνει στις υπώρειες του Βερμίου, εκεί όπου αυτό σμίγει με τα γραφικά Πιέρια, το βουνό των Μουσών, κοντά στον Αλιάκμονα και κοντά στο περίφημο μουσείο της Βεργίνας, επάνω στην Εγνατία οδό, που με τις νεότευκτες σήραγγές της διαπερνά τα βουνά μας, μηδενίζει τις αποστάσεις και φέρνει πολύ κοντά την Κεντρική Μακεδονία (Θεσσαλονίκη, Βέροια, Κατερίνη) με τη Δυτική (Κοζάνη, Γρεβενά) και την Ήπειρο (Ιωάννινα).

Δημιουργείται, έτσι, τύχη αγαθή σε αυτήν την ιστορική περιοχή, διότι υπάρχει ένα σύμπλεγμα αρχαιολογικών χώρων και μουσείων (αρχαιολογικός χώρος και μουσείο της Βεργίνας, αρχαιολογικός χώρος και μουσείο της Πέλλας, αρχαιολογικός χώρος και μουσείο της Βέροιας, αρχαιολογικός χώρος και μουσείο της Αιανής Κοζάνης, Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας, Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης κ.ά.) ένα σύμπλεγμα μουσείων και πολιτισμών, που έχει ήδη αναδειχθεί σε πόλο έλξης όχι μόνον ελλήνων αλλά και άλλων βαλκάνιων και ευρωπαίων επισκεπτών γενικότερα. Σε αυτόν το χώρο εντάσσεται πλέον και το Μουσείο Εκπαίδευσης Βέροιας.

Όπως εκτιμούν οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, ένα μουσείο εκπαίδευσης δεν είναι αναγκαίο μόνο για την Ελλάδα, χώρα με βαθύ πολιτισμικό παρελθόν, αλλά και για την Ευρώπη και για ολόκληρο τον κόσμο. Τη σημασία του την κατανοεί ο καθένας. Είναι το μουσείο που στεγάζει την εκπαίδευση και την ιστορία της, ό,τι χρησιμοποιήθηκε δηλαδή στην πορεία του χρόνου από το ελληνικό σχολείο και όχι μόνον.